D-Day Tour van Roadbooks Experience!

Het is ons inziens het grootste en meest belangrijke gemeengoed dat we hebben; vrijheid. En praat je over vrijheid, dan hoort daar bijna onlosmakelijk D-Day bij, de dag dat de geallieerden 6 juni 1944 in Normandië landden en de bevrijding van het naziregime in West Europa in gang wordt gezet. Ieder jaar wordt D-Day herdacht maar dit jaar een beetje extra omdat het precies 75 jaar geleden is dat het plaats vond. Tja, we hebben als mens nu eenmaal wat met ‘ronde’, tot de verbeelding sprekende getallen in ons metrische stelsel. Wereldwijd verschijnt die 75-jarige herinnering aan D-Day op journaals en wordt er, inclusief beelden, uitgebreid aandacht aan besteed, mede wellicht omdat er nog maar weinig overlevende veteranen zijn uit die tijd. We hoeven dan ook geen seconde na te denken als Cees van Geel van Roadbooks Experience ons uitnodigt om haar D-Day tour mee te beleven die rond die tijd in Normandië wordt gereden. 

Het onderkomen voor de komende dagen. Een dag na de eerste dag van de grootste amfibische invasie in de geschiedenis, 7 juni dus, vertrekken we daarom richting Normandië alwaar Roadbooks Experience ons opwacht op het opgegeven adres. Dat blijkt nabij Asnière-en-Bessin de jonge camping Fermé Hay Day te zijn welke nu drie jaar geëxploiteerd wordt door de Nederlanders Bjorn en Sandra. ‘Fermé’ is, naast de betekenis van ‘gesloten’, ook het Frans voor een boerderij en daarmee sla je de spijker op zijn kop; het is een voormalige boerderij, flink aangepast aan het runnen van een camping zoals toiletten en douches, een bescheiden bar, eetgelegenheid etc. Niet alleen een camping behartigen ze; ook B & B (Bed & Breakfast) met een (beperkt) aantal kamers ligt in de mogelijkheden (1 tweepersoons kamer, 1 vierpersoonskamer en 1 zespersoons kamer). Reuze gezellige locatie leren we in de loop van de week, niet in de laatste plaats door de uiterst vriendelijke en joviale eigenaren Sandra en Bjorn.

Soms jokken we… De eerste vraag van Cees na zijn hartelijke welkom is of we trek hebben in een biertje om het tijdens de reis ‘opgedane stof’ weg te spoelen. Wie ons kent weet dat we niet ‘heel moeilijk’ doen als het gaat om de verzorging van de inwendige mens dus laten we ‘alle weerstand’ varen en stemmen we, na uiteraard de nodige aandrang van Cees zijn zijde, toe… Niet alle (Belgische en Nederlandse) deelnemers aan de D-Day tour zijn nog aanwezig horen we van Cees maar in de loop van de middag druppelt ‘het restant’ binnen. Totaal elf auto’s hebben zich ingeschreven laat Cees desgevraagd weten, maar, laat hij er direct op volgen, “één auto heeft zojuist afgebeld”. Die was weliswaar onderweg maar als gevolg van het slechte weer (fikse buien regen en veel wind) vonden zij het te riskant om door te rijden. Tien deelnemende auto’s is dubbel zoveel als gebruikelijk weten we van Cees, want het liefst houdt hij het op groepjes van vijf in verband met vergunningen en het kunnen handelen van de deelnemers. Dat aantal van vijf geldt dan per reisleider en zijn er meer dan vijf deelnemende auto’s, dan werkt Cees normaal samen met zijn maat Koen en rijden ze routes bijvoorbeeld om en om. Koen begeleid op het moment echter een andere Roadbooks Experience tour en met de huidige samenstelling van de groep, met verschillende interesses (komen we op terug), vormt de grootte van de groep geen enkel probleem voor Cees.

Intensieve voorbereiding. Een sterk punt van de Roadbooks Experience tours, leren we al snel, is de enorme flexibiliteit van de ritten, niet alleen door de mentaliteit en instelling van Cees maar tevens mogelijk door het aantal deelnemende auto’s niet te groot te laten zijn. Als we zelf terugkijken op onze eerste stappen in het 4×4, de jaren tachtig van de vorige eeuw (dat klinkt als honderden jaren geleden…), dan genoten we het meest om met onze 4WD auto ergens in den vreemde de bijzondere, moeilijker bereikbare plekjes op te zoeken. Plaatsen die niet vergeven waren van de toeristen en waar je alleen met een 4×4 kon komen. We herinneren ons als de dag van vandaag een rit in Portugal die eindigde op een strand aan de kust, zeker 100 meter breed en zover als je kon zien aan weerskanten werkelijk geen mens te zien! Precies waar de rit eindige lag, half begraven in het zand, een flinke, deels vergane sloep waarop nog schilderwerk van heldere en contrasterende kleuren te bespeuren vielen (helaas geen camera bij ons en de mobiele telefoon met camera is dan nog ver weg). Zonder kaarten of GPS (was er toen ook nog niet) wist je meestal niet waar de weg of het pad je heen voerde en meer dan eens draaide je op een gegeven maar om omdat je absoluut geen idee had waar je anders terecht zou komen. Wellicht miste je daarom mooie plekjes en dat is nu precies een probleem dat je omzeilt met Roadbooks Experience. Die heeft namelijk al die weggetjes en paadjes wel uitgezocht. Al tijdens de eerste dag verbaast Roadbooks Experience ons met de route en vragen we Cees hoe hij ‘in hemelsnaam’ die routes heeft gevonden. Het vergt inderdaad weken van voorbereiding, opzoeken van routes, vastleggen en ga zo maar door horen we van Cees. Het is ook de reden dat Cees zijn ritten niet verkoopt aan derden. Liever houdt hij ze uniek en exclusief voor Roadbooks Experience. “Ben je niet bang dat anderen ze stiekem over nemen?” is onze vraag aan Cees. “Ik kan het nooit helemaal uitsluiten, maar och, heel bang ben ik er niet voor, want mijn routes veranderen voortdurend en de rit van vandaag is meestal ook niet helemaal gelijk aan de rit van morgen” is Cees zijn nuchtere antwoord en hij vervolgt met: “wegen worden bijvoorbeeld afgesloten of er zijn (agrarische) werkzaamheden waar je op in moet kunnen spelen zodat je een alternatief kunt bieden. Die alternatieven heb ik allemaal opgeslagen en iemand die de route overneemt heeft die niet. Die loopt in de praktijk daardoor al heel snel vast”.

Opzet van Roadbooks Experience. Weliswaar zijn de routes tot op de meter uitgestippeld horen we later van de deelnemers, maar voor de rest ben je helemaal op jezelf aangewezen (of je moet Cees op verzoek graag mee willen hebben op de routes). Hier in Frankrijk begint de dag met vers stokbrood en aansluitend een korte briefing en het uitreiken van de roadbooks. Daarna brengt Cees de deelnemers naar de startplek van de route van die dag, worden ze veel succes gewenst en ‘overgelaten aan hun lot’. Voor dat lot zijn ze immers gekomen, namelijk het rijden van de route. Routes zijn in de regel per dag iets meer dan 100 km lang. Ergens langs de route, op een plek waar de deelnemers rond het begin van de middag arriveren, wacht Cees de deelnemers op met een ‘lunch in het veld’. Een lunch met opnieuw vers stokbrood, kaas, goddelijk lekkere lokale ham, jam, een warme snack (worst of gebakken eieren met spek) en genoeg te drinken en snoepen valt er weinig meer te wensen. Daarna begin je aan het resterende deel van het roadbook van die dag. Wil je onderweg ergens stoppen om te genieten van het natuurschoon of een drankje nuttigen in een restaurantje dat je onderweg tegenkomt? Ga je gang. Maar nu tijdens de herdenking van D-Day valt er onderweg veel meer te beleven en prijzen we ons gelukkig er bij te mogen zijn. 

Waarom makkelijk als het mooier kan…? Het waterpeil in een riviertje op de eerste dag van de D-Day tour is door de vele regen van de afgelopen dagen hoger dan normaal weet Cees, maar nog altijd goed te doen. Uiteraard laat je de naastgelegen brug dan liggen zodat je de fotograaf blij kunt maken…

Boven: Ron en Rik. Onder: Michael en René.

Doordrenkt van historie. Deze keer is het allemaal een beetje anders, te danken aan uw scribent. In de ochtend rijden we met Cees mee die ons naar de mooiste plekjes langs de route brengt. Met de luxe van een chauffeur biedt dat ons de gelegenheid er lekker op los te fotograferen. Moeten we wel alert blijven, want we missen twee ons tegemoet komende Ford GPA’s (de amfibische variant van de Ford GPW) als we op weg zijn naar een andere fraaie plek langs de route. Na de lunch stappen we in bij de Jeep JKU van Ron Wildeman en Rik Verberk, twee off-road liefhebbers pur sang die we al lang kennen van onder meer challenges en pittige wedstrijden als de Croatia Trophy. Het mooie is dat Ron en Rik, samen met twee vrienden Michael en René in een Jeep Cherokee, niet alleen off-road liefhebbers zijn, maar ook erg geïnteresseerd zijn in de geschiedenis en gebeurtenissen rondom D-Day. Dat komt goed uit, want omdat de D-Day tour haar naam waardig moet zijn voert het Roadbook je langs verschillende, historisch interessante plekken welke plaats vonden tijdens D-Day en de eerste dagen daarna. Het biedt ondergetekende volop de gelegenheid je als lezer te laten zien waarom de D-Day tour een aanrader is in geval je geïnteresseerd bent in deze belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis. 

Multiple choice… Cees heeft de D-Day tour zodanig uitgestippeld dat de ritten in de loop van de tour qua off-road oplopen in moeilijkheid. Daar valt genoeg voor te zeggen natuurlijk. Krijg je de eerste dag de meest zware route voor je kiezen, dan is de kans navenant groter dat je pech krijgt en dat zou natuurlijk jammer zijn. Mocht je onverhoopt serieuze pech krijgen tijdens een rit van Roadbooks Experience, dan zorgt Cees (of Koen) er voor dat je auto op het verhard komt te staan. Daarna is het de eigen verantwoording wat je doet, hetzij ter plekke (laten) repareren of richting thuis (laten) transporteren. In principe kan iedere 4×4 of SUV zonder problemen aan de ritten van Roadbooks Experience meedoen. Daar hangt een ‘maar’ aan vast. Afhankelijk van de rit kunnen passages pittig zijn (onder meer afhankelijk van het weer) of kunnen niet krasvrij gereden worden. Hoef je niet ongerust van te worden, want dat staat overal in de Roadbooks aangegeven mocht dat aan de orde zijn. “Kans op lichte takken met dito krassen, kans op zware takken met uiteraard kans op diepere krassen of een zwaar stuk in de route” zijn een paar voorbeelden. Wil je die niet rijden, dan hoeft dat ook niet, want bij alle situaties worden coördinaten vermeld. Zie je het dus niet zitten, dan tik je een volgende coördinaat in, navigeert er heen en pak je van daar de route weer op.   

Verborgen off-road leed….? Meer dan kniehoog gras verbergt een gemeen gat op de eerste dag van de D-Day Tour. De als eerste gearriveerde deelnemer zakt er dan ook prompt onverwacht diep in en ontkomt er niet aan om zijn lier aan het werk te zetten. Een bosje ‘kreupelhout’ dient als ankerpunt en dan is het ‘leuke off-road leed’ snel geleden. De volgende deelnemers zijn gewaarschuwd en manoeuvreren hun bolide voorzichtig tussen het slinkse gat en de rechts gelegen sloot door.   

Boven en onder: Ondanks de drukte tijdens de 75-jarige herdenking van D-Day zijn er onderweg nog meer dan genoeg plekjes waar je je alleen op de wereld waant. 

Feit. Wie om komt van de honger of dorst tijdens een tour van Roadbooks Experience heeft dat volledig aan zichzelf te danken… De weegschaal thuis levert het onomstotelijke bewijs dat daar bij ondergetekende geen sprake van is geweest.

  

Boven: Zomaar een ‘verloren’ gedenksteen langs de weg die herinnert aan een spraakmakende gebeurtenis. Het is er één van velen.

De streek waar Roadbooks Experience de routes heeft uitgezet barst van de historie. Tal van plekken langs de route herinneren aan D-Day. Nu tijdens de 75-jarige herdenking van D-Day wordt je er extra aan herinnert. Nooit eerder zagen we zoveel militairen, Jeeps, army trucks, Dodges, tanks en noem maar op bij elkaar die stuk voor stuk herinneren aan de invasie. Overal bloemen en kransen van bloemen bij gedenktekens en regelmatig klinkt het diepe, donkere geronk van laag over vliegende propeller vliegtuigen. In vrijwel alle dorpjes waar we doorheen rijden is het druk, helemaal in die waar bepaalde gebeurtenissen plaats hebben gevonden zoals bijvoorbeeld Sainte-Mère Eglise dat vooral bekend werd doordat parachutist John M. Steele aan de klokkentoren van de kerk bleef hangen. John was naar zeggen in zijn linker voet geraakt en verloor daardoor de controle over zijn parachute maar ook andere factoren hebben een rol gespeeld die niet altijd stroken met de opgeklopte verhalen die later naar buiten worden gebracht. Her en der zijn musea ingericht maar ook tal van exposities en herdenkingen in de open lucht. Ondanks dat je op de onverharde routes visueel niet herinnert wordt aan de invasie denk je er onwillekeurig wel aan. Je krijgt al snel een voorstelling van hoe het 75 jaar terug geweest moet zijn. In het landschap verzonken weggetjes en paden, vaak rijk omgeven door bomen en struiken waar je op ieder moment in een hinderlaag van de vijand kon lopen. Nu goed voor koude rillingen langs je rug, laat staan destijds voor de soldaten.

Boven en onder: In een klein dorpje komen we langs de weg een bijzonder achter (CJ), achter (YJ), achter (TJ) achter kleinkind (deze JKU) tegen van wellicht de beroemdste grootvader uit de geschiedenis. De eigenaar van de JKU heeft de neus van een oude Jeep Gladiator of Wagoneer, eveneens te vinden op de militaire M715 en M725, op zijn bolide geadopteerd. Smaken verschillen natuurlijk, maar wij vinden het een ‘zeer geslaagde cosmetische operatie’.

Boven: Het Indiase Mahindra bouwt jeeps in licentie. De Mahindra CJ 340 en CJ 540 zijn gebaseerd op de Jeep CJ 3B. Hoe het met de beroemde grille zit valt moeilijk te zeggen; je komt ze tegen met negen sleuven maar ook met zeven sleuven en met ronde koplampen of met vierkante koplampen. Geen peil op te trekken dus. Ooit deden we een test met een CJ 340. Uitgerust met een Peugeot dieselmotor verbaasde de auto ons met zijn off-road prestaties.

Boven en onder: Zeker een bezoek waard is Pointe du Hoc.

Boven en onder: Een geschutkoepel  bij de ingang van het museum hierboven draagt duidelijke sporen van de gevechten.

Boven: Kijkje in een museum. Onder: Een Italiaanse Motoguzzi.

Boven: Even poseren naast een Sherman tank.

Boven en onder: In meerdere dorpen herinneren grote foto’s langs de weg aan muren en gebouwen aan de landing op D-Day.

Boven: Iedere tour begint ’s morgens met een korte briefing.

Boven en onder: Tijdens een lunchpauze langs het strand met onder een verlaten huis met enig ‘achterstallig onderhoud’ van de tuin.

Boven en onder: Rik Verberk in actie tijdens een ‘reddingsoperatie’, een kort moment lieren uit een diep modderspoor.

Zware jongen. Een herdenking in de open lucht met veel bijzonder legerspul en dan laten we de route natuurlijk even voor wat hij is om een kijkje te nemen. Op de foto boven en onder zie je een M26 Pacific Tank Trekker welke in de Tweede Wereldoorlog door de Knuckey Truck Company (Californië, USA) ontwikkeld werd en gebruikt werd om middelzware tanks te vervoeren of te bergen. In september 1942 wordt een eerste voertuig geleverd en als blijkt dat de testen een succes zijn bestelt het leger er een aantal. Knuckey is echter een klein bedrijf en daarom mag de Pacific Car & Foundry het voertuig gaan bouwen. In mei 1943 start de productie en totaal worden er 753 gebouwd. In combinatie met een M15 trailer, goed voor 40 (USA) ton wordt hij M25 genoemd. De niet gepantserde versie is de M26A1 (worden er nog eens 619 van gemaakt). De M26 is een uniek, complex maar ook geavanceerd voertuig waarop veel van de moderne, hedendaagse mechanische principes te vinden zijn. Het aandrijfsysteem kom je alleen op dit voertuig tegen. De achterwielen worden bijvoorbeeld via kettingen aangedreven. Middels kleine olietanks druppelde er constant olie op de kettingen zodat je precies kon zien waar een M26 gereden had. De M26, met als bijnaam ‘Dragon Wagon’, kon ladingen vervoeren tot maar liefst 100.000 pounds (ruim 45.000 metrische ton). Nauwelijks zichtbaar aan de voorzijde is een lier te vinden van 40.000 pounds (ruim 18 metrische ton). Aan de achterzijde vind je er twee van ieder 60.000 pounds (ruim 27 metrische ton). Met de kabels van de achterste twee lieren gekruist en bevestigt aan de tegenover liggende hoeken van een tank kon degene die de lier bediende de te bergen tank min of meer de trailer op sturen. De schotel van het Fifth-Wheel kon van links naar rechts en van voor naar achter bewegen. De zescilinder 440 benzinemotor met een inhoud van iets meer dan 18 liter komt van motorfabrikant Hall Scott en levert 240 pk. bij 2.000 t/pm. Met een tank met een inhoud van 545 liter heeft de M26 een actieradius van 400 km. Behalve een normale vier versnellingsbak heeft de M26 nog eens twee hulp tussenbakken voor extra tractie. In 1953 valt het doek voor de Pacifics en verdwijnen ze uit dienst.

Boven: Een ‘Follow Me’ Willys Jeep. Ze werden gebruikt op vliegvelden om vliegtuigen naar de startbaan te brengen of naar de ‘parkeerplaats’.

Onder: Een Willys MB met voorop een Welbike.

Boven: De vermaarde, amfibische DUKW. 

Boven en onder: Eerst even de olie rond pompen alvorens je de tank start. Voordeel daarvan in oorlogstijd: je onttrok je tevens aan het oog van de vijand…

Boven: We hebben ze ongetwijfeld allemaal wel eens in een film gezien, de Higgins Boats. Op een van de stranden ligt dit exemplaar met vlak daarbij een standbeeld en herdenkingsplaat van de ontwerper en fabrikant, Andrew Jackson Higgins. Weliswaar met een foutje van twintig jaar in de plaat, maar och, je bent een kniesoor als je daar op let….

Boven: Zomaar op een van de stranden.

Onder: Zomaar onderweg, deze ruïne van een kerkje. Verder geen sterveling in de wijde omtrek.

Weddenschappen. Cees van Geel op een fraaie plek langs de route van de laatste dag welke een flink pittig stukje bevat. De avond daarvoor maakt Cees aan enkele deelnemers al gewag van de ‘leuke en pittige route waarbij je (als gevolg van de vele regen) wel een lier nodig zult hebben. Een paar deelnemers geloven Cees niet en weddenschappen worden met hen gesloten. Inzet: twee flesjes wijn. Kom je er zonder lier door, dan krijg je die van Cees. Moet je echter je lier gebruiken, volgens Cees een must, dan krijgt Cees twee flesjes wijn van de betreffende deelnemer. Zie de volgende beelden en Cees overweegt nu een wijnhandeltje te beginnen… 

Het meest leuke van de passage is dat er bij zijn die er wel zonder gebruik van de lier doorkomen. Opvallend detail: alle drie de Jeeps onder de deelnemers hoeven geen gebruik te maken van hun lier. Verder weet een Toyota HiLux het staaltje eveneens te flikken. Zes van de tien auto’s moeten derhalve gebruik maken van hun lier….  

Boven: De eerste wijn is binnen voor Cees….

Boven: Een leuke ‘waterrat’…

Boven: Prachtige rode buik van een salamander die we allemaal natuurlijk onmiddellijk herkennen als de Triturus Alpestris. Met die rode buik lijkt hij op de Chinese vuurbuik salamander, maar is het toch niet. Die heeft namelijk een rode buik met vlekken en de buik van deze ‘Alpenwatersalamander’ (Nederlandse benaming) is egaal rood van kleur. 

Enorm veel huizen zijn gesierd met de vlaggen van de bevrijders 75 jaar geleden. Ook op muren en gebouwen foto’s welke destijds op dezelfde plek zijn gemaakt, de meesten nog maar nauwelijks herkenbaar. Het kerkje op de tweede foto hieronder is nog wel goed herkenbaar.

Echte WW II helden. Op veel lantaarnpalen langs de weg hangen foto’s van gesneuvelde geallieerde soldaten en Franse verzetsstrijders. Jongens en mannen zoals deze Amerikaan Roy Stevens, voornamelijk tussen de twintig en veertig jaar oud die hun leven gaven voor onze vrijheid. Het is nauwelijks voor te stellen maar 75 jaar geleden keiharde werkelijkheid. 

Boven: Heus, het is de route! Vermoedelijke zijn de laatste passanten Romeinse legionairs geweest, op zoek naar het dorpje van Asterix en Obelix dat ergens in deze omgeving heeft gelegen….

 

Boven en onder: Veel van dit soort prachtige, bijna idyllische routes tijdens de Roadbooks Experience tour. Tijdens de tour is het weer afwisselend. Enkele keren worden we verrast door een buitje regen, maar meer dan eens schijnt ook de zon uitbundig. 

Boven: Dreigende lucht die het niet alleen bij dreigen laat. Het wordt een bui van korte duur.

   

Twee keer boven en twee keer onder: Langs de route en in de buurt van Omaha Beach onder meer de grootste Duitse begraafplaats ‘La Cambe’ waar circa 21.200 Duitse soldaten hun laatste rustplaats hebben gevonden. La Cambe is er één van zes met totaal zo’n 80.000 Duitse soldaten die in Normandië het leven lieten. Graven met namen maar ook zonder namen zoals op de foto hieronder.

Een broek die afzakt van…? Tijdens ons bezoek aan de Duitse begraafplaats La Cambe horen we achter ons ineens “He, hallo Martin”. Verbaasd en vol ongeloof draaien we ons om. Bijna niet te geloven, maar met een brede grijns op hun gezichten zijn daar Mark Jansen en Pasquelino van Rijn van Jansen Laro Parts. Het lijkt louter toeval dat je hen hier tegenkomt, maar toch is het wellicht niet helemaal toeval. We kennen Mark en Pasquelino namelijk niet alleen van Jansen Laro Parts (Land Rover specialist), maar ook van zware challenges waar de mannen aan deel hebben genomen en als fervente liefhebbers van leger voertuigen. “Komt goed uit dat we je treffen” horen we van Mark en Pasquelino. “We hebben namelijk een apart jeepje gezien, een lange Willys”. “Met negen sleuven in de grille?” is mijn eerste vraag. “Daar hebben we niet op gelet, maar we hebben wel een paar foto’s gemaakt. We wilden het je thuis vragen, maar nu weten we het al eerder” oreert een licht gnuivende Pasquelino. Mark duikelt een telefoon op uit zijn zakken en laat even later de foto’s zien die je hier boven en hieronder ziet. “Oh, dat is een zogenaamde Coast Guard Jeep” laat ik onmiddellijk vallen, gevolgd door: “wow, waar heb je die gezien, want die wil ik graag in werkelijkheid zien”. Uitleg volgt maar als we daar later arriveren is de Coast Guard Jeep in geen velden of wegen meer te bekennen. Maar gelukkig stuurt Mark op ons verzoek bij thuiskomst de foto’s. Groot te zien op het scherm van de computer slaat bij ons echter de twijfel toe. Hier klopt iets niet, hamert het door ons hoofd. De Coast Guard heeft in 1944 inderdaad enkele Jeeps aangepast aan het rijden in het zand en om meer mensen (totaal inclusief chauffeur tien) mee te kunnen nemen. Ze hebben simpel een Willys doormidden gezaagd en er tussen de wielen drie feet (91,44 cm) tussen gefabriceerd. Samen met andere banden deed de auto het in het zand aan de kust beter dan de standaard Willys MB. Deze Coast Guard Jeeps kregen op de flank de tekst ‘The Coast Guard Invader’ geschreven. En juist die tekst missen we op deze verlengde Willys. De Jeep op de foto’s zijn van de US Navy en die hebben bij ons weten nooit een verlengde Jeep onder haar wapenen gehad. Zoeken op internet leveren niet meer resultaat op dan hooguit een paar foto’s van deze zelfde Jeep, echter nog zonder de naam USS Ancon in de bumper.

De juiste oplossing? Als laatste redmiddel boren we ons contact in de USA aan. Die weet het ook niet, maar heeft wel een ‘goede Navy vriend’. Ze neemt contact op met de beste man, maar die kan geen uitsluitsel geven. Wel weet hij te vertellen dat de US Navy vaker kleine orders van een specifiek product bij lokale bedrijfjes liet uitvoeren. Op onze vraag of het mogelijk is geweest dat de Navy enkele verlengde Jeeps bij de Coast Guard heeft aangeschaft krijgen we als antwoord dat dit inderdaad een mogelijkheid geweest kan zijn. We houden het daar maar op maar scheept ons wel op met fel brandende nieuwsgierigheid. Als de US Navy inderdaad bij de Coast Guard op de stoep heeft gestaan voor de aanschaf van een verlengde Willys; hoeveel zijn dat er dan geweest? Is het bij één exemplaar gebleven dat ze wellicht hebben overgenomen of zijn het er meer geweest? Zoeken we op het internet info over de USS Ancon, dan lezen we dat dit een oceaanstomer is geweest welke ten tijde van WW II door de Amerikaanse marine werd overgenomen. Die heeft de boot vervolgens omgebouwd tot een commando hoofdkwartier voor communicatie. Het lijkt ons sterk dat ‘die schuit’ meer dan één verlengde Jeep nodig zou hebben dus dat maakt het aannemelijk dat deze verlengde Jeep in Navy ‘kledij’ (uitmonstering) de enige op de wereld is.

Hieronder: Een fotootje van een Coast Guard Jeep dat we van het internet geplukt hebben. Weliswaar moeilijk leesbaar maar op de flank staat ‘The Coast Guard Invader’.

Boven en onder: Point du Hoc. Ga er maar aan staan hier te landen en tegen de steile wanden omhoog te klauteren in de wetenschap dat ze je boven opwachten met een regen van kogels. Op verschillende plekken wordt verteld hoe het hier gegaan is. Koude rillingen lopen over je rug bij het lezen.

   

Boven en onder: Omaha Beach en stiekem rijdt Ron Wildeman zijn Jeep JKU het strand op. “Dan maar een bekeuring, maar ik ben nu hier en dan maak ik ook een foto met mijn Jeep op Omaha Beach, wat er ook gebeurt. Wie kan er immers zeggen dat hij met zijn Jeep op het strand van Omaha Beach heeft gestaan?” We spreken een paar mannen in het bezit van Jeeps uit de oorlog. Het valt ons de hele week op, en heus, we hebben er telkens op gelet, dat het bijna uitsluitend Willys zijn die we zien. Slechts één Ford GPW komen we tegen (vierde foto hieronder).  

Boven: Tijdloos. Het huidige bewijs is de Jeep JL, die nog altijd onmiddellijk herkenbaar is als een metalen, rollende nazaat van de Willys MB hier boven. Sommigen noemen de VW Kever als dé auto van de eeuw, anderen de T-Ford of de Mini. Naar onze mening is het de ‘Jeep’ omdat deze aan de voet staat van een heel aparte tak binnen de auto industrie.

Boven: Een Nederlandse ‘godin’ van Franse origine.

Boven drie keer: Beelden die we maakten tijdens een lunch stop met voor de kust talloze oesterbanken.

Boven en onder: Enkele Belgische deelnemers durven het aan om met hun auto door de plassen zout water op het strand te rijden…..

Boven: De parachutist John M. Steele wordt ‘tegenwoordig vertegenwoordigd’ door een pop. Wat weinigen weten is dat hij aan de verkeerde kant van de kerk hangt…. Maar och, ook in dit geval letten alleen kniesoren daar op, toch? 

Onder: Er leven nog veteranen die D-Day beleeft hebben en die worden tijdens de herdenking met groot respect behandeld. Als ze in een auto worden rond gereden klappen de mensen spontaan in hun handen bij het passeren.

Boven: De Duitse ‘Schwimmwagen’. Onder: Leuke dame in nostalgische kledij.

Boven en onder: Tamelijk krap in dit stukje luchtafweergeschut.

Boven: Als ‘afleiding’ telkens weer, iedere dag opnieuw, paradijselijke routes. Je krijgt zomaar het idee dat je verkeerd rijdt en dat de route verderop stopt of opgaat in de omgeving. Normandië staat een beetje bekend om zijn onbestendige weer met vaak regen. Het gevolg is wel dat de streek uit zijn voegen barst van het weelderige groen. Paden zijn overwoekerd door uitbundige vegetatie, nauwelijks of helemaal niet zichtbaar zodat je het idee krijgt dat jij daar als eerste mens rijdt. Niet kapot gereden door honderden wielen zijn ze over het algemeen niet heel moeilijk maar kunnen ze soms onverwacht glad en tricky zijn. Heel zwaar terrein hoeft ook niet. Sterker nog, je wilt het helemaal niet. Liever nog stuur je in een gezapig tempo door de route, onderwijl de prachtige natuur als een helend medium opzuigend in iedere vezel van je lichaam. Zijn we als mens daar ook niet voor gemaakt, vraag je je af. De industriële revolutie met al zijn apparaten en kunstmatige betonnen omgevingen is hooguit tweehonderd jaar oud. Voorheen leefde de mens veel meer als een onderdeeltje van de natuur en niet als een vreemde buitenstaander daarvan. Geen geluiden van voorbij razend verkeer, maar de veel mildere sound van een bijna orkestrale natuur boordevol met intensieve ‘stress absorptie’.

Boven: Een stukje Omaha Beach vlak bij de Amerikaanse begraafplaats Colleville-sur-Mer die je deels op de twee foto’s hieronder ziet. 

Boven: Het komt zomaar in ons op. We besluiten van één willekeurig graf een foto te maken tussen de vele honderden graven. Prompt, alsof het zo moet wezen, is het van Private First Class (PFC) Frank Nuzzo die op D-Day sneuvelde ‘in action’, slechts 25 jaar oud. Frank is drager van een Purple Heart. Opvallend omdat de slachtoffers in de meeste graven om hem heen later tijdens de strijd zijn overleden.

Memorabel. Iedere dag krijg je van Roadbooks Experience een voortdurende aaneenschakeling van prachtige, onverharde (4×4) hoogtepunten voorgeschoteld. Helaas komt er ook een eind aan al die verwennerij. Een opsteker kan zijn dat D-Day ieder jaar herdacht wordt. Toegegeven, niet zo uitbundig als dit jaar omdat het 75 jaar is geleden dat D-Day plaats vond, maar nog altijd indrukwekkend genoeg. We zijn Cees van Geel van Roadbooks Experience eeuwig dankbaar voor zijn uitnodiging met de daaraan gekoppelde indrukwekkende en onuitwisbare herinnering aan deze D-Day tour. Hij, de tour, staat diep in ons geheugen gegrift.

Onder: Restanten van een kunstmatige haven tijdens D-Day zijn nu overgeleverd aan de eeuwig durende erosie van vadertje tijd. 

Tekst & fotografie: Martin Brink. Fotografie verlengde US Navy Willy’s: Mark Jansen & Pasquelino van Rijn (Jansen Laro Parts). 

0

5 thoughts on “D-Day Tour van Roadbooks Experience!”

  1. Super mooi verslag van een even mooie roadbook route.
    deze staat op mijn verlanglijstje voor komend jaar.
    Top verslag Martin, je hebt me overtuigd van deze rit.

  2. Dank je Alex en Jac. Gewoon doen heren, maar of je die lange Willy’s van de Navy te zien krijgt… ? Misschien ga ik dan wel mee Jac; hij is mooi genoeg om voor een tweede keer te rijden!

  3. Dag Martin,

    Proficiat voor dit kunstwerk.
    Een prachtig aandenken aan ons weekend vol geschiedenis en avontuur!

    Vanwege Benedikt en Caroline
    (Die 2 belgen met de Isuzu)

  4. Zoals altijd grafisch weer van topniveau en een lap tekst waarvan je niet weet of het nou een geschiedenisles, een sprookje, een reisverslag of wat anders is, maar het leest altijd lekker weg en altijd met een glimlach!
    Martin, het was weer bere-gezellig om jou er bij te hebben met je moment-vereeuwigings-klik-machine. Bedankt voor de mooie foto’s!!
    Ron Wildeman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.